Dubbel gepakt

Met zoon Ruben (23) zit ik te praten over van alles en nog wat. Opeens vertel ik dat ik me soms bij oude mensen met wie ik werk voorstel dat ik op een dag bij hun dode lichaam zal staan. ‘Bij sommigen krijg ik meteen een glimlach, bij anderen een treurig gevoel’, zeg ik. ‘De glimlach komt altijd als het gaat om iemand die nu leeft met aandacht en vreugde. Volgens mij heeft dit iets met de hemel te maken.’

Mijn oudste zoon zegt: ‘En als je aan je eigen dood denkt, komt er dan ook een glimlach?’
Ik vind het een mooie en indringende vraag, en voel trots op het inzicht waaruit het voortkomt. ‘Ja’, zeg ik met een glimlach. ‘Ja.’

Dit verhaal vertel ik een paar dagen later aan geliefde en onze zoon Marcus (11). Hij kijkt me aan en merkt op: ‘Dus Ruben gaf een antwoord in de vorm van een vraag’.